Γαλακτόρροια

Γαλακτόρροια, ICD-10 N64.3, O92.6 είναι η αυτόματη ροή του γάλακτος από το μαστό, που δεν σχετίζεται με τον τοκετό ή το θηλασμό.

Γαλακτόρροια εμφανίζεται σε ποσοστό 5%-32% των μη εγκύων γυναικών, στην αναπαραγωγική ηλικία. Γαλακτόρροια εμφανίζεται επίσης, σπάνια και στους άνδρες, στα νεογέννητα βρέφη και τους εφήβους και των δύο φύλων.

Παρά το γεγονός ότι συχνά καλοήθης, μπορεί να προκληθεί από σοβαρά υποκείμενα νοσήματα και απαιτείται διερεύνηση.

Αίτια

• -Φυσιολογικά στην κύηση και μέχρι 6 μήνες μετά τον τοκετό ή τη διακοπή του θηλασμού
• -Προλακτίνωμα
• -Φάρμακα, όπως οπιοειδή, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, μετακλοπραμίδη, βεραπαμίλη, βενζοδιαζεπίνες, α-μεθυλντόπα, ισονιαζίδη, οιστρογόνα, ρεζερπίνη, βουτυροφαινόνες
• -Διακοπή λήψης αντισυλληπτικών χαπιών
• -Υποθυρεοειδισμός
• -Παθήσεις θωρακικού τοιχώματος (π.χ. έρπης ζωστήρας, μετά θωρακοτομή, ινοκυστικές αλλοιώσεις)
• -Μετεγχειρητικό στάδιο (κάθε βαριά επέμβαση, κυρίως όμως ωοθηκεκτομή)
• -Chiari-Frommel (ιδιοπαθής γαλακτόρροια για πάνω από 6 μήνες από τον τοκετό)
• -Ιδιοπαθής
• -Διάφορα (νεφρική ανεπάρκεια, νόσος Cushing, κίρρωση, τραύμα κεφαλής)

Διαφορική διάγνωση

• -Μη γαλακτώδης έκκριση π.χ. ορώδης (πιθανή ινοκυστική νόσος)
• -Πυώδης έκκριση (μαστίτιδα)
• -Αιματηρή έκκριση (κακοήθεια)

Εργαστηριακά ευρήματα

• -Έλεγχος επιπέδων προλακτίνης και θυρεοειδικής λειτουργίας
• -Μέτρηση FSH & LH αν συνυπάρχει αμμηνόρροια
• -Μέτρηση αυξητικής ορμόνης GH και στερεοειδών των επινεφριδίων σε κλινική υποψία ακρομεγαλίας ή νόσου -Cushing

Απεικόνιση

• Μαγνητική τομογραφία υπόφυσης αν η προλακτίνη είναι, έστω και λίγο αυξημένη ή αν υπάρχει άλλη ένδειξη

Θεραπεία

• -Διακοπή χορηγούμενων φαρμάκων
• -Αντιμετώπιση άλλων υποκείμενων αιτίων
• -Προσεκτική αναμονή. Γίνεται έλεγχος των επιπέδων προλακτίνης κάθε 6-12 μήνες, έλεγχος οπτικών πεδίων ετησίως και MRI ετησίως
• -Σε μεγάλα αδενώματα διασφηνοειδής αφαίρεση με επιτυχία 90%
• -Φάρμακα

Η βρωμοκρυπτίνη (αρχικά 2,5 mg προοδευτικά αυξανόμενη μέχρι 7,5 mg) κατεβάζει τα επίπεδα προλακτίνης ορού. Σε πολλές περιπτώσεις η πτώση των επιπέδων προλακτίνης επαναφέρει την λειτουργία των γεννητικών αδένων στα φυσιολογικά, σε άνδρες και γυναίκες και η γαλακτόρροια εξαφανίζεται. Σε 80% των γυναικών ο κύκλος γίνεται κανονικός και σε 80% των ανδρών επανέρχεται η γονιμότητα.

Αντενδείξεις

Αρρύθμιστη υπέρταση, ευαισθησία, προεκλαμψία

Ανεπιθύμητες ενέργειες

• Ναυτία
• Ορθοστατική υπόταση
• Υπνηλία
• Κεφαλαλγία και λιποθυμία
• Υπέρταση
• Σπασμοί

Γενικά, η καμπεργολίνη και η βρωμοκρυπτίνη είναι φάρμακα που χαμηλώνουν τα επίπεδα προλακτίνης και μειώνουν τον όγκο, αν υπάρχει. Λαμβάνονται για 2 χρόνια. Αν ο όγκος έχει μειωθεί αρκετά και τα επίπεδα της προλακτίνης είναι φυσιολογικά σταματάει η αγωγή. Μερικές φορές μπορεί να χρειάζεται μεγάλη δόση του φαρμάκου για να πέσει η προλακτίνη. Γίνεται έλεγχος τακτικά, γιατί ο όγκος μπορεί να ξαναμεγαλώσει. Τότε θα πρέπει να επαναχορηγηθεί η φαρμακευτική αγωγή.

-Αν με τα φάρμακα δεν πέφτει η προλακτίνη ή αν δεν ανέχεται μία γυναίκα τις παρενέργειες των φαρμάκων μπορεί να χρειασθεί χειρουργική αφαίρεση του όγκου.

-Σε πολύ σπάνιες καταστάσεις, όταν δεν έχει αποτέλεσμα ούτε η φαρμακευτική αγωγή ούτε το χειρουργείο ή όταν ο όγκος μεγαλώνει πολύ γρήγορα μπορεί να χρειασθεί ακτινοβολία του όγκου.

Βιβλιογραφία

Πλήρης Κλινική Συμβουλή, Mark R. Dabro, Εκδ. Πασχαλίδης

Ποτοαπαγόρευση

Αν και δεν το πιστεύετε συνέβη το 1919...

Η φωτογραφία που βλέπετε έδειχνε μια καμπάνια υπέρ της ποτοαπαγόρευσης  στις ΗΠΑ το 1919...

Μια ομάδα εξοργισμένων γυναικών κρατά ένα πλακάτ στο οποίο μπορείτε να διαβάσετε...

''Τα χείλη εκείνα που θα δοκιμάσουν αλκοόλ δεν θα δοκιμάσουν τα δικά μας!''

Και ας είμαστε ειλικρινείς...

Ποιος θα σταμάταγε το πιοτό για να φιλήσει τα χείλη τους...;;;

Συμπληρώματα διατροφής για ηλικιωμένους

Η γήρανση αυξάνει τις ανάγκες για όλες τις βιταμίνες.

Όλες οι βιταμίνες είναι κατάλληλες για τους ηλικιωμένους, αλλά ιδιαίτερα είναι απαραίτητες οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β, η βιταμίνη C και η βιταμίνη Ε.

Συνιστάται, μάλιστα, συμπληρωματική λήψη αυτών των βιταμινών, καθώς η απορρόφησή τους και η χρησιμοποίησή τους είναι μειωμένες στη μεγάλη ηλικία.

Σιτηρά

Σπουδαιότατη υποδιαίρεση των αγρωστοειδών φυτών, περιλαμβάνει κύρια το σιτάρι, τη βρίζα και το κριθάρι, που τα σπέρματά τους, όταν αλεστούν, δίνουν αλεύρι. Επίσης περιλαμβάνει και άλλα, όπως βρώμη, αραβόσιτο, κέχρο κ.ά., που και αυτών τα σπέρματα δίνουν αλεύρι.

Τα χαρακτηριστικά της κάθε καλλιέργειας σιτηρών:

Σιτάρι

♦Σιτάρι

Είναι το σημαντικότερο από τα αγρωστοειδή φυτά και το πιο πολύ διαδεδομένο στον κόσμο, μετά το ρύζι. Από τα σπέρματά του, αφού αλεστούν, παράγεται αλεύρι. Οι ρίζες του είναι όχι πολύ διακλαδωμένες, λεπτές και ινώδεις. Οι βλαστοί είναι καλαμώδεις, απλοί, εύκαμπτοι, όρθιοι, κυλινδρικοί και λείοι, κιτρινωποί και κοίλοι. Το ύψος του φτάνει μέχρι 1,30 μ. Ο βλαστός είναι ο κύριος άξονας του σταχυού. Ανάλογα με την ποικιλία, τον τόπο και την εποχή, το σιτάρι ανθεί από το Μάη μέχρι τον Αύγουστο. Είναι πλούσια πηγή πρωτεϊνών και Β βιταμινών. Περιέχει ακόμα και πολλά ιχνοστοιχεία όπως ο ψευδάργυρος.

Κάθε άνθος έχει τρία σέπαλα, που αποτελούν το έλυτρο και στο κέντρο υπάρχουν τα γόνιμα όργανα. Από τα τρία ή τέσσερα άνθη κάθε σταχυδίου, τα δύο χαμηλότερα, σπανιότερα τα τρία, είναι γόνιμα και τα άλλα στείρα. Σε κάθε τομή του κόκκου του σιταριού, παρατηρούμε ογκώδη κεντρική μάζα, που είναι το λεύκωμα, αποταμίευμα θρεπτικών ουσιών, που προορίζεται για τροφή του εμβρύου κατά τη βλάστηση. Το έμβρυο είναι κίτρινο μικρό σώμα, στο κάτω μέρος του κόκκου, τόσο μικρό κι ελαφρύ, ώστε 1.200 έμβρυα ζυγίζουν ένα γραμμάριο. Για να γίνει η ταξινόμηση του σιταριού, υπολόγισαν την τέλεια σταθερότητα των χαρακτηριστικών του και ειδικότερα τις συνθήκες του κλίματος και των μεθόδων καλλιέργειας.

Η ταξινόμηση αυτή είναι:

1. Σιτάρι με κόκκους γυμνούς: α) σιτάρι μαλακό, β) σιτάρι ογκώδες, γ) σιτάρι σκληρό και δ) σιτάρι Πολωνίας

2. Σιτάρι με κόκκους καλυμμένους: α) κοινός απρόσιτος και β) αμυλοποιός απρόσιτος

Το σιτάρι είναι από τα αρχαιότερα φυτά. Πότε ακριβώς καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά και ποια είναι η άγριά του μορφή δεν είναι απόλυτα γνωστό. Η ποικιλία των ονομάτων στις διάφορες γλώσσες δείχνει ότι από τους προϊστορικούς ακόμα χρόνους η καλλιέργειά του ήταν διαδομένη σε χώρες μακρινές μεταξύ τους. Οι Κινέζοι π.Χ., θεωρούν το σιτάρι δώρο του Ουρανού. Μνημεία αρχαιότατα στην Αίγυπτο παρουσιάζουν το σιτάρι γνωστό πριν από τους ποιμένες βασιλείς και ανάγουν την εισαγωγή του στη θεά Ίσιδα. Οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούν ότι η θεά Δήμητρα δίδαξε την καλλιέργεια του σιταριού στον Ελευσίνιο Τριπτόλεμο.

Το σιτάρι αντέχει σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, γι' αυτό και αναπτύσσεται μέχρι την πολική ζώνη. Η μεγάλη όμως θερμοκρασία και η φωτεινότητα της ατμόσφαιρας ευνοούν περισσότερο την ανάπτυξή του. Στον ισημερινό όμως η καλλιέργεια περιορίζεται, εξαιτίας των λίγων βροχών. Το έδαφος προετοιμάζεται καλά και σπέρνεται κατά το φθινόπωρο. Μερικές ποικιλίες σιταριού σπέρνονται την άνοιξη. Σε κάθε στρέμμα χρησιμοποιούνται 10-25 κιλά, ανάλογα με το έδαφος και τον καιρό. Η βλάστηση του σιταριού διακόπτεται το χειμώνα.

Μετά την ωρίμανση των σπερμάτων, γίνεται ο θερισμός, το αλώνισμα και τέλος η αποθήκευση του σιταριού. Οι κυριότερες ασθένειες κι οι εχθροί του σιταριού είναι το πλάγκισμα, ο άνθρακας, ο δαυλίτης, η σκωρίαση, οι ακρίδες, οι αρουραίοι, τα ζιζάνια. Οι χώρες που παράγουν το περισσότερο σιτάρι στον κόσμο είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Σοβιετική Ένωση, η Ινδία, ο Καναδάς, η Αργεντινή και η Αυστραλία.

Το σκληρό σιτάρι έχει υψηλότερη θρεπτική αξία από τα αρτοποιήσιμα σιτάρια, περιέχει λιγότερο άμυλο, αλλά περισσότερες πρωτεϊνες, αμινοξέα, βιταμίνες και λιπαρά οξέα.

Το μαλακό σιτάρι βελτιώνει την πoιότητα του ελληνικού ψωμιού χωρίς την βοήθεια προσμείξεων.

♦Βρώμη

Παλαιότερα χρησιμοποιούνταν ως ζωοτροφή και κυρίως για τροφή ιπποειδών. Αργότερα άρχισε να χρησιμοποιείται σαν τροφή και για τα υπόλοιπα ζώα. Σήμερα χρησιμοποιείται για τρόφιμα ιδιαίτερης θρεπτικής αξίας.

Η καλλιέργεια της βρώμης αρχίζει από τους προϊστορικούς χρόνους, φαίνεται μάλιστα ότι το φυτό αυτό κατάγεται από την Ταταρία. Σήμερα καλλιεργείται κύρια στη βόρεια και μέση Ευρώπη και Αμερική, ενώ στις νοτιότερες χώρες η καλλιέργεια, είναι λιγότερο διαδομένη. Προτιμά τις αραιές, γόνιμες και νοτερές περιοχές. Ο καρπός της είναι εξαιρετική τροφή για τα ζώα, θρεπτική, θερμαντική. Ο χόνδρος (μπλιγούρι) της βρώμης είναι θρεπτικότατος και τονωτικός για τον άνθρωπο και συνιστάται για τα παιδιά και τους αρρώστους. Το αλεύρι σπάνια χρησιμοποιείται για αρτοποιία. Περιέχει πολλές ίνες, αντιοξειδωτικές ουσίες, βιταμίνη Ε, φερουλικό και καφεϊκό οξύ.

Σίκαλη

♦Σίκαλη

Το αλεύρι της σίκαλης διατηρεί περισσότερο τα θρεπτικά του συστατικά από το αλεύρι σιταριού.

Αναφέρεται από το Γαληνό ότι καλλιεργήθηκε την εποχή του στη Θράκη και Μακεδονία. Η καλλιέργειά της διαδόθηκε σχεδόν σ' όλη τη γη, ιδιαίτερα όμως ακμάζει στην πρώην Σοβιετική Ένωση και Σκανδιναβία. Προτιμά τις αμμώδεις περιοχές.

Χρησιμοποιείται για την κατασκευή ψωμιού, οινοπνευματωδών ποτών και σαν τροφή των ζώων. Στη χώρα μας καλλιεργείται κύρια για το καλάμι της, που χρησιμοποιείται για την κατασκευή δεμάτων κατά το θερισμό των άλλων σιτηρών, για συσκευή γυάλινων ειδών, κατασκευή ψαθών, καλαθιών, καπέλων και κοινού χαρτιού. Προσβάλλεται από τον άνθρακα κι από διάφορους μύκητες. 

Κριθάρι

♦Κριθάρι

Καλλιεργείται, κυρίως, για κτηνοτροφή και για παρασκευή μπύρας.

Δημητριακός καρπός, σπουδαιότατος και γνωστός από τους αρχαιότατους χρόνους. Καλλιεργείται σε πολλά μέρη της Ελλάδας και σ' όλη τη γη, από τον ισημερινό μέχρι τους πόλους. Θέλει έδαφος όχι υγρό και ασβεστούχο. Αναπτύσσεται καλύτερα από το σιτάρι στα φτωχά εδάφη.

Ο καρπός του χρησιμοποιείται, μόνος ή αναμειγμένος με σιτάρι, για διατροφή των ανθρώπων, επίσης μόνος για τη διατροφή των ζώων και τέλος είναι η κυριότερη πρώτη ύλη για την κατασκευή της μπύρας. Το κριθάρι σπέρνεται το φθινόπωρο ή την άνοιξη. Η προπαρασκευή του εδάφους, η σπορά, οι καλλιεργητικές φροντίδες κι ο τρόπος συγκομιδής είναι όμοιος με του σιταριού. Όταν καλλιεργείται για σανό, σπέρνεται πυκνότερα και θερίζεται πριν την ωρίμανση του καρπού, αμέσως μετά τη γονιμοποίηση. Είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικές ουσίες, σελήνιο και βιταμίνη Ε. Περιέχει ακόμα κάλιο, ασβέστιο και Β βιταμίνες.

Τριτικάλε

♦Τριτικάλε

Προέρχεται από τη διασταύρωση μαλακού ή σκληρού σιταριού με σίκαλη. Χρησιμοποιείται, κυρίως, για τη διατροφή των ζώων, αλλά και στην αρτοποίηση.

Αραβόσιτος

♦Αραβόσιτος

Ο αραβόσιτος εισάχθηκε στην Ευρώπη από τον Ισπανό Φερνάνδο Κορτές (1519). Από την Ισπανία, με τους Άραβες, διαδόθηκε στη μεσογειακή Αφρική και από την Αίγυπτο στην Οθωμανική αυτοκρατορία και την Ελλάδα. Είναι φυτό ετήσιο, μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 3,50 μ.. Ο καρπός του, εξαιτίας του σχήματός του, λέγεται κώνος ή κορύνη, καλυμμένος από τους κόκκους του αραβόσιτου και περιτυλιγμένος από φύλλα, που παίρνουν μεμβρανώδη σύσταση κατά την ωρίμανση. Ο αραβόσιτος φοβάται τα ψύχη κατά τη βλάστησή του έχει ανάγκη από μέση θερμοκρασία (19°C). Όταν αναπτύσσεται το καλοκαίρι απαιτεί άφθονο νερό και πολλές ευδιάλυτες θρεπτικές ουσίες. Έχει ανάγκη από συχνό πότισμα. Η σπορά γίνεται στην Ελλάδα κατά τον Απρίλη-Μάη κατά γραμμές ή στα πεταχτά. Όταν αναπτυχθεί λίγα εκατοστά, παραχώνεται και μετά σκαλίζεται, ποτίζεται.

Ο αραβόσιτος χρησιμοποιείται σαν τροφή του ανθρώπου και των ζώων. Το χλωρό χόρτο αραβόσιτου βοηθά τη γαλακτοπαραγωγή των αγελάδων. Οι ξηρές κορυφές χρησιμεύουν για τροφή των ζώων.

Βιβλιογραφία

lifemag.gr

Mεταβολική αλκάλωση

Η μεταβολική αλκάλωση, ICD-10 E87.3 είναι μια μεταβολική πάθηση στην οποία το ρΗ του οργανισμού είναι αυξημένο πέραν του φυσιολογικού εύρους (7,35-7,45). 

Στην μεταβολική αλκάλωση τα διττανθρακικά του πλάσματος είναι αυξημένα. Αυτό συνήθως οφείλεται σε αυξημένη απώλεια οξέων από τον στόμαχο ή τους νεφρούς, σε απώλεια καλίου λόγω θεραπείας με διουρητικά, σε υπερβολικά μεγάλη πρόσληψη αλκάλεων, ή στην υπερδραστηριότητα των επινεφριδίων.

Δεν υπάρχουν ειδικά σημεία και συμπτώματα, αλλά εάν η αλκάλωση είναι σοβαρή, μπορεί να παρουσιασθεί απάθεια, σύγχυση, και σπασμοί.

Η μεταβολική αλκάλωση, δηλαδή,  είναι το αποτέλεσμα της μειωμένης συγκέντρωσης των  ιόντων υδρογόνου που οδηγεί  σε αυξημένα διττανθρακικά, ή αλλιώς ένα άμεσο αποτέλεσμα της αυξημένης συγκέντρωσης διττανθρακικών.

Η αλκάλωση αναφέρεται σε μια κατάσταση στην οποία το ρΗ είναι αυξημένο.

Η αλκαλαιμία αναφέρεται σε ένα ρΗ το οποίο είναι υψηλότερο από το κανονικό, και συγκεκριμένα στο αίμα.

Αιτίες 

Οι αιτίες της μεταβολική αλκάλωσης  μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες, ανάλογα με τα επίπεδα χλωριούχων στα ούρα:

♠Χλωριούχα ούρων  (<10 mEq/L) 

-Απώλεια ιόντων υδρογόνου: Πιο συχνά συμβαίνει είτε από έμετο ή μέσω των νεφρών.

• Ο έμετος έχει σαν αποτέλεσμα την απώλεια  υδροχλωρικού οξέος με το  περιεχόμενο του στομάχου. Στο νοσοκομείο αυτό μπορεί να συμβεί, συχνά, από ρινογαστρικούς σωλήνες αναρρόφησης. Ο σοβαρός έμετος προκαλεί, επίσης, απώλεια του καλίου (υποκαλιαιμία) και νατρίου (υπονατριαιμία). Οι νεφροί προσπαθούν να αντισταθμίσουν τις απώλειες αυτές, κατακρατώντας  νάτριο εις βάρος των ιόντων υδρογόνου που οδηγεί σε μεταβολική αλκάλωση. 
• -Η συγγενής διάρροια χλωριούχων είναι μια σπάνια διάρροια που προκαλεί αλκάλωση αντί για οξέωση.
• Αλκάλωση  που προκύπτει από την απώλεια νερού στον εξωκυτταρικό χώρο το οποίο είναι φτωχό σε διττανθρακικά, συνήθως από τη χρήση διουρητικών. Δεδομένου ότι το νερό χάνεται, ενώ τα διττανθρακικά διατηρούνται, η αυξημένη συγκέντρωση των  διττανθρακικών αυξάνουν το pH του αίματος. Τα διουρητικά της αγκύλης και οι θειαζίδες μπορεί να προκαλέσουν αρχικά αύξηση των  χλωριούχων, αλλά μόλις τα αποθέματα εξαντληθούν, η απέκκριση στα ούρα θα είναι κάτω από <25 mEq / L. Η απώλεια των υγρών από την απέκκριση νατρίου προκαλεί αλκάλωση.
• -Υπερκαπνία-Υποαερισμός. Η μειωμένη αναπνευστική συχνότητα προκαλεί υπερκαπνία (αυξημένα επίπεδα CO2), η οποία οδηγεί σε αναπνευστική οξέωση. Η νεφρική αντιστάθμιση γίνεται  με περίσσεια όξινου ανθρακικού για να ελαττώσει την επίδραση της οξέωσης. Τα υψηλότερα επίπεδα διττανθρακικών οδηγούν σε μεταβολική αλκάλωση.

♠Χλωριούχα ούρων  (> 20 mEq/L) 

• -Είσοδος των ιόντων υδρογόνου μέσα στο ενδοκυττάριο χώρο. Σε υποκαλιαιμία το  κάλιο, μετατοπίζεται έξω από τα κύτταρα. Προκειμένου να διατηρηθεί η ηλεκτρική ουδετερότητα, το υδρογόνο μετατοπίζεται εντός των κυττάρων, αυξάνοντας το pH του αίματος.
• -Αλκαλικοί παράγοντες. Αλκαλικοί παράγοντες, όπως το όξινο ανθρακικό σε χορήγηση αντιόξινων προκαλεί αλκάλωση.
• -Υπεραλδοστερονισμός. Νεφρική απώλεια των ιόντων υδρογόνου συμβαίνει όταν περίσσεια αλδοστερόνης (σύνδρομο Conn) αυξάνει τη δραστικότητα μιας πρωτεΐνης ανταλλαγής νατρίου-υδρογόνου στο νεφρό. Αυτό αυξάνει την κατακράτηση των ιόντων νατρίου, ενώ γίνεται άντληση ιόντων υδρογόνου στο νεφρικό σωληνάριο. Η περίσσεια νατρίου αυξάνει τον εξωκυτταρικό όγκο και η απώλεια των ιόντων υδρογόνου δημιουργεί μια μεταβολική αλκάλωση. Αργότερα, ο νεφρός ανταποκρίνεται μέσω αλδοστερόνης με την έκκριση νατρίου και χλωρίου στα ούρα.

Αντιρρόπηση της μεταβολικής αλκάλωσης συμβαίνει κυρίως με τους πνεύμονες, οι οποίοι διατηρούν το διοξείδιο του άνθρακα (CO₂), μέσω βραδύτερης αναπνοής ή υποαερισμού (αναπνευστική αντιρρόπιση). Το CO₂ τότε καταναλώνεται προς το σχηματισμό του ανθρακικού οξέος, μειώνοντας έτσι το ρΗ. 

Η αντιρρόπηση όμως του αναπνευστικού συστήματος δεν είναι πλήρης. Η μείωση στα ιόντα [H+] καταστέλλει τους περιφερειακούς χημειοϋποδοχείς, που είναι ευαίσθητοι στο ρΗ. Αλλά, επειδή επιβραδύνεται η αναπνοή, υπάρχει μια αύξηση της PCO_2,η οποία λόγω της δράσης των κεντρικών χημειοϋποδοχέων, οι οποίοι είναι ευαίσθητοι στη μερική πίεση του CO₂  στο εγκεφαλικό νωτιαίο υγρό κάνουν τον ρυθμό αναπνοής να αυξηθεί.

Θεραπεία της μεταβολικής αλκάλωσης

Η θεραπεία της πρωτοπαθούς διαταραχής είναι αποτελεσματική. Θα πρέπει να χορηγηθούν ενδοφλεβίως διαλύματα φυσιολογικού ορού και σε ασθενείς με υποκαλιαιμία λόγω της διουρητικής αγωγής, θα πρέπει επίσης να χορηγηθεί και κάλιο. Μόνο σπάνια είναι αναγκαίο να χορηγηθούν οξινοποιητικοί παράγοντες IV (ενδοφλεβίως).

Παρακολουθούνται οι τιμές των αερίων του αρτηριακού αίματος, τα επίπεδα του καλίου του ορού και το ισοζύγιο των υγρών. Εκτιμάται κατά πόσον ο ασθενής παρουσιάζει ανορεξία, ναυτία και εμέτους, τρόμο, μυϊκή υπερτονία, μυϊκές κράμπες, τετανία, επιληπτικές κρίσεις, νοητική σύγχυση που οδηγεί σε κώμα, καρδιακές αρρυθμίες, εξαιτίας της υποκαλιαιμίας και αντιρροπιστικό υποαερισμό που οδηγεί σε υποξία.

Χορηγείται οξυγόνο, από του στόματος ή IV υγρά, χλωριούχο νάτριο ή χλωριούχο αμμώνιο και χλωριούχο κάλιο, εάν συνυπάρχει υποκαλιαιμία, μαζί με τη θεραπεία που ενδείκνυται για τη διόρθωση της αιτίας.

Οι ασθενείς θα πρέπει να ελέγχονται, ιδιαίτερα, για πρόδρομα σημεία επιληπτικής κρίσης.

Εκτιμάται η ανταπόκριση του ασθενούς στη θεραπεία και ο ασθενής θα πρέπει να ενημερώνεται σχετικά με τους κινδύνους της υπερβολικής πρόσληψης διττανθρακικού νατρίου, εάν αυτή ήταν η αιτία. Ο ελκοπαθής ασθενής θα πρέπει να εκπαιδευθεί, έτσι ώστε να αναγνωρίζει τα σημεία της μεταβολικής αλκάλωσης, συμπεριλαμβανομένης της ανορεξίας, της αδυναμίας, του λήθαργου και της αποστροφής προς το γάλα.

Εάν κρίνεται αναγκαία η χορήγηση καλιοσυντηρητικών διουρητικών ή χλωριούχου καλίου, θα πρέπει να διευκρινίζεται στον ασθενή ο σκοπός της χορήγησής τους, η δοσολογία και οι πιθανές παρενέργειες.

Βιβλιογραφία

wikipedia.org

Η εξέταση του ασκιτικού υγρού

Tα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων από το ασκιτικό υγρό μετά από διαγνωστική παρακέντηση

Εξέταση	Τιμή (συμβατική)
Αμυλάση	Αμυλάση σε ασκίτη > αμυλάσης ορού > 1 =παγκρεατίτιδα
Κύτταρα	20-100 κύτταρα/μl (κυρίως ενδοθηλιακά κύτταρα, λεμφοκύτταρα)= διϊδρωμα 300-1000 λευκά/μl= παγκρεατίτιδα, ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα > 1000 λευκά/μl= βακτηριδιακή περιτονίτιδα
Χοληστερόλη	Μέση τιμή 70 mg/dl= κακοήθεια Μέση τιμή 20 mg/dl= κίρρωση ήπατος > 1000 mg/dl= χολική κίρρωση
Ινωδονεκτίνη	> 75 mg/dl= κακοήθεια < 75 mg/dl= δεξιά καρδιακή ανεπάρκεια, βακτηριακή περιτονίτιδα, παγκρεατίτιδα, χολική κίρρωση
Γαλακτικό	> 25 mg/dl= βακτηριακή περιτονίτιδα
LDH	> 500 U/l= κακοήθεια
PH	< 7,3= βακτηριακή περιτονίτιδα
Πλασμινογόνο	> 0,8 CTA U/l= καλή πρόγνωση ως προς την αιμορραγία μετά την περιτοναιοφλεβική παράκαμψη
Ειδικό βάρος	< 1016= διϊδρωμα > 1016= εξίδρωμα
Ολική πρωτεϊνη	<2,5 g/dl= διϊδρωμα > 2,5 g/dl= εξίδρωμα

Μιτοχονδριακές παθήσεις

Η κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας αποφάσισε πλέον ότι θα στηρίξει και θα επιτρέψει την πρακτική της δημιουργίας εμβρύων από τρείς-«γονείς»  με στόχο να «προληφθούν οι γεννήσεις παιδιών με μιτοχονδριακές παθήσεις».

Η επικεφαλής του Ιατρικού Τμήματος της Βρετανικής κυβέρνησης,  Καθηγήτρια Dame Sally Davies, δήλωσε: «Οι επιστήμονες ανέπτυξαν εξαιρετικά καινοτόμες νέες διαδικασίες οι οποίες θα μπορούσαν να σταματήσουν τη μεταβίβαση των συγκεκριμένων παθήσεων, γεμίζοντας με ελπίδα πολλές οικογένειες που επιζητούν την πρόληψη της κληρονόμησης των γενετικών παθήσεων στα μελλοντικά τέκνα τους. Το πλέον ορθό είναι να προσπαθήσουμε να εισάγουμε τη συγκεκριμένη θεραπεία όσο συντομότερα γίνεται για να σωθούν ζωές»

Η  συχνότητα των μιτοχονδριακών παθήσεων σε ετήσια βάση είναι 1 στα 6.500 μωρά – περίπου 200 μωρά κατ΄έτος στη Βρετανία. Ενώ ορισμένα από τα παιδιά που πάσχουν από αυτές τις παθήσεις νοσούν με πολύ έντονα συμπτώματα, άλλα παιδιά καταφέρνουν να ζήσουν λειτουργικές ζωές με πολύ λίγα συμπτώματα.

Τα μιτοχόνδρια είναι οι μικροσκοπικοί βιολογικοί “σταθμοί ενέργειας” του οργανισμού μας, που δίνουν στο σώμα μας την ενέργεια που χρειάζεται. Αυτοί οι «σταθμοί» περνάνε από τη μητέρα στο παιδί μέσω του ωαρίου της. Εάν, όμως, τα μιτοχόνδρια της μητέρας είναι ελαττωματικά, τότε το παιδί που θα τα κληρονομήσει θα παρουσιάσει σταδιακά μυϊκή αδυναμία, απώλεια όρασης, καρδιακή ανεπάρκεια και ίσως, τελικά, να οδηγηθεί στον θάνατο. Αυτό ακριβώς εκτιμάται ότι συμβαίνει σε ένα ανά 6.500 μωρά.

Η έρευνα που αναπτύσσεται στη Βρετανία δείχνει ότι η χρήση υγιών μιτοχονδρίων από ένα ωάριο δότριας μπορεί να αποτρέψει τέτοιου είδους ασθένειες. Αυτό, βεβαίως, θα έχει ως αποτέλεσμα να γεννηθούν βρέφη που θα έχουν DNA από τους δύο γονείς, αλλά και ένα μικρό ποσό DNA από ένα τρίτο δότη.

Υπάρχουν και πολλοί που αντιδρούν... στην ευγονική...

Βιβλιογραφία

sciencetimes.com