Τα καλύτερα φάρμακα

Τα κορόμηλα, τα καϊσιά, τα βερίκοκα, τα δαμάσκηνα και τα ροδάκινα, προέρχονται από δένδρα που ανήκουν στην ίδια βοτανική υποοικογένεια και έχουν όμοιες θρεπτικές και θεραπευτικές ιδιότητες.

Γράφει η
Δρ. Αγγελική Τριανταφύλλου – Πιτίδη
Ιατρός Μικροβιολόγος
Αν. Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
τηλ. 2108017821, 6932194349

Όλα περιέχουν μεγάλες ποσότητες βιταμίνης Α και C. Όλα είναι πολύ ωφέλιμα σε όσους πάσχουν από αρθριτικά, παραμορφωτική αρθρίτιδα και άλλες εκφυλιστικές παθήσεις. Αν κάποιος για μερικές εβδομάδες τρώει μόνο αυτά τα φρούτα, θα απαλλαγεί από τα ενοχλήματά του.
Είναι ιδανικά και για όσους έχουν πρόβλημα δυσκοιλιότητας. Βάλετε το βράδυ σε 200γρ. νερό 20 αποξηραμένα δαμάσκηνα και 100γρ. μαύρη σταφίδα. Το πρωί πίνετε το ζουμί και τρώτε τους καρπούς. Μετά μια ώρα πίνετε ένα ποτήρι χλιαρό νερό με 20γρ. μέλι. Θεραπεύει το 95% των προβλημάτων χρόνιας δυσκοιλιότητας.
Γενικά θεωρούνται άριστες αποτοξινωτικές τροφές. Κάτι όμως που έγινε πρόσφατα γνωστό, είναι η ισχυρή αντικαρκινική δράση που έχουν τα κουκούτσια του βερίκοκου. Η πιο δυνατή αντικαρκινική ουσία της γης: η βιταμίνη Β17 βρίσκεται στα κουκούτσια από βερίκοκα και στα πικραμύγδαλα. Υπάρχει ένας λαός, ο μακροβιότερος στον κόσμο, όπου ο καρκίνος είναι εντελώς άγνωστος. Πρόκειται για την φυλή Χούνζα, που ζει στο Πακιστάν και αυτοαποκαλούνται απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι Χούνζα τρώνε πολλά βερίκοκα και τα κουκούτσια επίσης από τα βερίκοκα. Μάλιστα όσο περισσότερα βερίκοκα παράγει και καταναλώνει ένας Χούνζα, τόσο περισσότερο ανεβασμένη είναι η κοινωνική του θέση.
Σύμφωνα με έρευνες, τα κουκούτσια από βερίκοκα:
α) σταμάτησαν τις μεταστάσεις,
β) βελτίωσαν την γενική υγεία,
γ) εμπόδισαν την ανάπτυξη μικρών όγκων,
δ) παρείχαν ανακούφιση από τον πόνο,
ε) ενεργούν πολύ σημαντικά στην πρόληψη του καρκίνου.
Η Βιταμίνη Β17 είναι η αμυγδαλίνη, το πικρό συστατικό των αμυγδάλων. Απ’ ότι φαίνεται το πικρό έχει ωφέλιμα στοιχεία για τον οργανισμό. Γι αυτό πολλοί εμπειρικοί συστήνουν να εμπλουτίσουμε τη διατροφή μας με πικρές τροφές, όπως βερίκοκα και τα κουκούτσια τους, χυμό από φύλλα ελιάς, ραδίκια και το ζουμί τους με λεμόνι, αγκινάρες (πικρές), ζουμί από άγριες αγκινάρες (πολύ πικρό), Βολβούς (πικρό) ή Γαϊδουράγκαθο (silybuns marianum), που αυξάνει την παραγόμενη γλουταθειόνη υπεροξειδάση και είναι εξαιρετικό τονωτικό–αποτοξινωτικό για όλες τις παθήσεις του συκωτιού.
Σε περιπτώσεις διαγνωσμένου καρκίνου ξεκινάμε με 5 κουκούτσια την ημέρα, την πρώτη βδομάδα., με 10 τη δεύτερη και χωρίς ιδιαίτερο περιορισμό στη συνέχεια. Η όρεξη, η πέψη, ο μεταβολισμός, θα βελτιωθούν. Τα βερίκοκα είναι φρούτα εποχής και τα προμηθευόμαστε από το μανάβη της γειτονιάς. 
Σε λίγο θα κυκλοφορήσουν τα βερίκοκα, φάτε λοιπόν μπόλικα και φυλάξετε τα κουκούτσια.

Αμύγδαλα

Να τρώτε τρία αμύγδαλα την ημέρα. Το αμυγδαλέλαιο λαμβάνεται από τους καρπούς του αμύγδαλου και είναι πλούσιο σε βιταμίνες Α, Ε, Β1, Β2, Β6, Β17 και ιχνοστοιχεία.
Η αμυγδαλίνη είναι το πικρό συστατικό των αμυγδάλων και μια πιθανή τοξίνη αφού μπορεί να απελευθερώσει κυανίδη στον οργανισμό. Η αμυγδαλίνη θεωρείται ότι έχει αντικαρκινικές ιδιότητες, αλλά αυτό δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά.

Ο Ιπποκράτης τόνιζε την ισορροπία, επηρεασμένος από τον γιατρό Αλκμαίωνα. Αυτός θεωρείται η κορυφή της ελληνικής ιατρικής γιατί πρώτος αυτός ασχολήθηκε με ην ανατομία και φυσιολογία και διατύπωσε ως εξής τις αντιλήψεις του για την υγεία και την αρρώστια, που υιοθέτησε και ο Ιπποκράτης: «Εκείνο που διατηρεί την υγεία είναι ισομερής κατανομή και ακριβής μείξη μέσα στο σώμα των δυνάμεων (= ισονομία) του ξηρού, του υγρού, του κρύου, του γλυκού, του πικρού, του ξινού και του αλμυρού.
Την Αρρώστια την προκαλεί η επικράτηση του ενός (=μοναρχία). Η θεραπεία επιτυγχάνεται με την αποκατάσταση της διαταραχθείσας ισορροπίας, με τη μέθοδο της αντίθετης από την πλεονάζουσα δύναμη. Οι αντιλήψεις αυτές τις βρίσκουμε ακέραιες στον Ιπποκράτη. Η ακριβής μείξη, η ισονομία, η συμμετρία, η αρμονία, βρίσκονται στη βάση των δογμάτων των Πυθαγορείων και του Ιπποκράτη.
Γράφει χαρακτηριστικά ο Ιπποκράτης: ΄΄Μέσα στον άνθρωπο υπάρχει και το πικρό και το αλμυρό, το γλυκό, το ξινό, το στυφό και το άνοστο και… τα συστατικά αυτά όταν αναμειγνύονται και ενώνονται μεταξύ τους, ούτε φαίνονται ούτε βλάπτουν τον άνθρωπο. Όταν όμως κάποιο απ΄όλα διαχωριστεί και μείνει μόνο του τότε φαίνεται να προκαλεί βλάβη.'' Αν τρώμε πολλά γλυκά και υδατάνθρακες έχει επέλθει ανισορροπία. Η επικράτηση των γλυκών σε βάρος του πικρού θα φέρει ανισορροπία. Οι όγκοι θέλουν ζάχαρη. Αυτό απέδειξε ο Warburg. Το 2001 ένα ιατρικό συνέδριο στην Καρλσρούη της Γερμανίας, επιβεβαίωσε την παροιμία: «ότι είναι πικρό στο στόμα, είναι καλό στο στομάχι». Τονίστηκε ότι οι πικρές ουσίες, συμβάλλουν αποφασιστικά στη συνολική διαδικασία της πέψης. Οι κινήσεις του στομάχου και του εντέρου εντείνονται και επιταχύνεται η προώθηση της τροφής. Διεγείρουν την έκκριση χολής και παγκρέατος, βελτιώνουν την πέψη των λευκωμάτων, πρωτεϊνών και λιπών.