Εξετάσεις εισαγωγής σε Ογκολογική One Day Clinic

Κατά την εισαγωγή του ο ασθενής στην ογκολογική κλινική μιας ημέρας πρέπει να κάνει τον προαπαιτούμενο κλινικοεργαστηριακό έλεγχο:

• Γενική αίματος, σάκχαρο, ουρία, κρεατινίνη, ουρικό οξύ, Na, K, Cl, Mg, P, Ca, SGOT, SGPT, γGT, ALP, LDH
• Χολερυθρίνη, λευκώματα
• Δείκτες νεοπλασματικοί ανάλογα με το νόσημα
• α/α θώρακος  (F+P)
• PT, PTT
• HbSAg
• ΗΚΓ
• Γενική ούρων
• Κάθαρση κρεατινίνης αν o ασθενής  πρόκειται να λάβει πλατινούχο σκεύασμα

PREDICT

Ψωρίαση

Η Ψωρίαση είναι μια συχνή χρόνια φλεγμονώδης δερματοπάθεια που προσβάλλει περίπου το 2% του πληθυσμού. Η λέξη ψωρίαση προέρχεται από την ελληνική λέξη ψώρος που σημαίνει λέπι. Οι άνδρες και οι γυναίκες προσβάλλονται εξίσου. Η συνήθης ηλικία έναρξης είναι μεταξύ 20-35 ετών, ενώ στο 75% των ασθενών εμφανίζεται πριν από την ηλικία των 40 ετών.
Υπάρχουν διάφορες μορφές ψωρίασης η σταγονοειδής, η φλυκταινώδης, η ερυθροδερμική. Η πιο συνηθισμένη είναι η κατά πλάκας ψωρίαση, η οποία εμφανίζεται στο 80% περίπου όλων των ασθενών με ψωρίαση.
Η ψωρίαση δεν είναι μεταδοτική. Διάφοροι περιβαλλοντικοί όσο και γενετικοί παράγοντες μπορεί να εμπλέκονται στην έναρξη και την πορεία της ψωρίασης. Η εμφάνισή της μεταξύ οικογενειών που έχουν μια επιβεβαιωμένη διάγνωση ψωρίασης υπολογίζεται στο 35%. Στη συνέχεια, θα πρέπει να την πυροδοτήσει κάποιος περιβαλλοντικός παράγοντας όπως: τραυματισμός του δέρματος, φάρμακα, ενδοκρινικοί παράγοντες, ψυχολογικοί παράγοντες, ορισμένες λοιμώξεις και εποχιακοί παράγοντες.
Η ψωρίαση εμφανίζεται με τρία κύρια χαρακτηριστικά: Απολέπιση, πάχυνση και φλεγμονή του δέρματος. Η συμμετρία, τα αργυρόχρωμα λέπια, το βυσσινί χρώμα επιτρέπουν τ η διαφορική διάγνωση της ψωρίασης από άλλες δερματοπάθειες.
Περιοχές που συνήθως προσβάλλονται είναι το τριχωτό της κεφαλής, οι αγκώνες, τα γόνατα, η ιερά περιοχή και η ραχιαία επιφάνεια των μεσοδακτυλικών αρθρώσεων των χειρών.
Η ψωρίαση είναι δυνατόν να δημιουργεί και μη δερματικά προβλήματα. Μπορεί να προσβάλλει τις αρθρώσεις, τα νύχια των χεριών και των ποδιών, το εσωτερικό του στόματος, τα γεννητικά όργανα.
Αν και η ψωρίαση δεν προκαλεί κνησμό, η πλειοψηφία των ασθενών εμφανίζει τη συνήθεια του ξεσμού, με αποτέλεσμα σημαντική αύξηση του πάχους (λειχηνοποίηση) των ψωριασικών πλακών.

Η διάγνωση γίνεται από την κλινική εξέταση και από το ιστορικό του ασθενή. Η διάγνωση σπάνια απαιτεί ιστολογική επιβεβαίωση και σχεδόν πάντα βασίζεται σε κλινικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα που σχετίζονται με την ψωρίαση: σαφώς περιγεγραμμένες, ερυθρές, αποφολιδωμένες πλάκες που τυπικά βρίσκονται στους αγκώνες, τα γόνατα, το κρανίο και τη μεσογλουτιαία περιοχή. Κάποιοι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν βλάβες στις παλάμες, στα πέλματα των ποδιών ή στα γεννητικά όργανα.
Οι πληροφορίες σχετικά με το ιστορικό του ασθενή πρέπει να περιλαμβάνουν την ηλικία έναρξης, τους περιβαλλοντικούς παράγοντες, την ταυτόχρονη χρήση φαρμάκων, το ιατρικό ιστορικό, το οικογενειακό ιστορικό και τα κύρια συμπτώματα.
Δεν υπάρχει ριζική θεραπεία της ψωρίασης. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ψωρίασης ποικίλλει και εξατομικεύεται για κάθε ασθενή.
Οι θεραπείες για την ψωρίαση μπορεί να είναι:  τοπικές αλοιφές, φωτοθεραπεία με υπεριώδη ακτινοβολία, συστηματικές και βιολογικές  με φάρμακα από το στόμα ή ενδοφλέβια.
Τοπικά σκευάσματα που συνδυάζονται ποικιλοτρόπως μεταξύ τους ή και με το ηλιακό φως ή την υπεριώδη ακτινοβολία:
Κορτικοστεροειδή - Συνήθως χρησιμοποιούνται ισχυρά κορτικοστεροειδή σε αλοιφή, κρέμα ή λοσιόν, εκτός από τις εντοπίσεις στο πρόσωπο και τη γεννητική περιοχή. Τα αποτελέσματα είναι ικανοποιητικά, αλλά διαρκούν λίγο. Με την πάροδο του χρόνου αναπτύσσεται αντοχή σε αυτά ενώ σε μακροχρόνια χρήση προκαλούν λέπτυνση του δέρματος και μώλωπες. Δεν πρέπει να διακόπτονται απότομα γιατί αυτό μπορεί να προκαλέσει έξαρση.
Ανθραλίνη - Ένα παλαιό φάρμακο που είναι αποτελεσματικό στις δύσκολες ψωριασικές πλάκες, με παρενέργειες τον ερεθισμό και την προσωρινή χρώση του δέρματος.
Πίσσα - Χρησιμοποιείται πάνω από έναν αιώνα με καλά αποτελέσματα χωρίς να είναι γνωστός ο τρόπος δράσης της. Σήμερα κυκλοφορούν φιλικές μορφές της σε κρέμα, λοσιόν, γαλάκτωμα και σαμπουάν.
Βιταμίνη D - Χρήσιμη κρέμα συνθετικής βιταμίνης D .
Σαλικυλικό οξύ - Κερατολυτικό που χρησιμοποιείται ως κρέμα, λοσιόν, σαπούνι ή σαμπουάν για την απομάκρυνση των λεπιών.
Ρετινοειδή - Συνθετικά παράγωγα της βιταμίνης Α υπό μορφή γέλης που χρησιμοποιούνται και στην ακμή.
Συχνά, όμως, η ψωρίαση δεν απαντά στη τοπική θεραπεία, είναι εκτεταμένη ή αρκετά σοβαρή ώστε να απαιτείται συστηματική αγωγή. Σε αυτή τη περίπτωση εφαρμόζεται κάποιο από τα ακόλουθα:
Φωτοθεραπεία - στη χώρα μας είναι μάλλον το πιο εύκολο και ωφέλιμο για όλους τους ψωριασικούς: ηλιοθεραπεία, αλλά με πρόγραμμα και μέτρο.
Φωτοχημειοθεραπεία (PUVA) - Αποτελεσματικό στο 85-90% των περιπτώσεων. Ο ασθενής λαμβάνει κάποια φάρμακα που ονομάζονται ψωραλένια τα οποία ευαισθητοποιούν την επιδερμίδα και μετά από δύο ώρες εκτίθεται σε συγκεκριμένη ποσότητα υπεριώδους ακτινοβολίας UVA. Απαιτούνται 25 συνεδρίες σε διάστημα δύο-τριών μηνών και περίπου 30-40 ανά έτος για συντήρηση. Στις παρενέργειες περιλαμβάνονται οφθαλμικές βλάβες, φωτογήρανση της επιδερμίδας και αυξημένος κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του δέρματος.
Ρετινοειδή από το στόμα- Πολύ αποτελεσματικό, αλλά προκαλεί ξηροδερμία, ρωγμές στα χείλη και αύξηση του επιπέδου των λιπιδίων του αίματος.
Μεθοτρεξάτη - Ουσιαστικά κυτταροστατικό φάρμακο. Απαιτούνται τακτικές εξετάσεις αίματος καθώς είναι ηπατοτοξικό και μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερικές διαταραχές.
Κυκλοσπορίνη - Ισχυρό ανοσοκατασταλτικό που χρησιμοποιείται στις μεταμοσχεύσεις οργάνων. Απαιτείται στενή ιατρική παρακολούθηση λόγω των πολλών παρενεργειών.
Τα τελευταία χρόνια, έχουν εγκριθεί αξιόλογα νέα βιολογικά φάρμακα που ανοίγουν μια νέα εποχή για τους ασθενείς με ψωρίαση προσφέροντας μακροχρόνιο έλεγχο της νόσου. Καταστέλλουν τους αρχικούς μηχανισμούς που οδηγούν στην παθολογική δραστηριοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος.

Τα κυριότερα από τα νέα βιολογικά φάρμακα που υπόσχονται πολλά για τους ασθενείς με ψωρίαση είναι:
1. Το etanercept (Enbrel) που εγκρίθηκε το 2004 για μέτριας και σοβαρής μορφής ψωρίαση. Βοηθά και στην αντιμετώπιση της αρθρίτιδας της ψωρίασης. Καταστέλλει μια ειδική πρωτεΐνη ( TNF-α) που είναι υπεύθυνη για την φλεγμονή στην ψωρίαση και στην αρθρίτιδα της ψωρίασης. Χορηγείται δύο φορές την εβδομάδα υποδορίως και οι ίδιοι οι ασθενείς μπορούν να κάνουν τις ενέσεις τους

2. Το alefacept (Amevive) εγκρίθηκε το 2003 από το FDA. Καταστέλλει την παθολογική δραστηριοποίηση των λεμφοκυττάρων τύπου Τ. Ενδείκνυται για μέτριας και σοβαρής μορφής ψωρίαση, χορηγείται μία φορά κάθε δώδεκα εβδομάδες ενδομυικώς από το γιατρό και χρειάζονται να γίνονται εβδομαδιαίως αναλύσεις αίματος για παρακολούθηση της ανοσοκαταστολής.

3. Η efalizumab (Raptiva) εγκρίθηκε πριν λίγα χρόνια και καταστέλλει την παθολογική δραστηριοποίηση των λεμφοκυττάρων τύπου Τ. Χορηγείται υποδορίως μια φορά την εβδομάδα. Αρχικά η ένεση γίνεται από το γιατρό αλλά στη συνέχεια μπορεί να την κάνει ο ίδιος ο ασθενής. Συστήνεται σε ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν στη μεθοτρεξάτη, στην κυκλοσπορίνη και στη φωτοθεραπεία. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι η θεραπεία για 6 μήνες με είναι ασφαλής με πολύ καλά αποτελέσματα και χωρίς επιπρόσθετες παρενέργειες

4. Η infliximab (Remicade) και η adalimumab (Humira) είναι φάρμακα της ίδιας οικογένειας που δρουν με ανάλογους τρόπους

PREDICT

Εργαστηριακός έλεγχος για ηπατίτιδα

H ηπατίτιδα είναι ένας γενικός όρος για ασθένειες που οφείλονται σε φλεγμονή του ήπατος από διάφορες αιτιολογίες. H λέξη προέρχεται απο την αρχαία ελληνική λέξη ήπαρ που σημαίνει συκώτι και απο την κατάληξη -ίτις που δηλώνει τη φλεγμονή του οργάνου. Η ηπατίτιδα διαχωρίζεται συνήθως σε οξεία και χρονία και τις περισσότερες φορές οφείλεται σε ιούς που προσβάλλουν ειδικά το συκώτι προκαλώντας αντίστοιχους τύπους ηπατίτιδας -π.χ. ηπατίτιδα τύπου Β ή τύπου A κ.λπ. Η φλεγμονή στο ήπαρ όμως μπορεί να προκληθεί και από άλλα αίτια. Η πάθηση μπορεί να ακολουθήσει υποκλινική πορεία, δηλαδή να μην προκαλεί κανένα έντονο σύμπτωμα ή αντίθετα να είναι κεραυνοβόλος, οπότε ο ασθενής χρειάζεται πια μεταμόσχευση ήπατος.

Εργαστηριακός έλεγχος για ηπατίτιδα

Ηπατίτιδα Α: HAV IgG, IgM, Anti HAV-DNA

Ηπατίτιδα Β: HgsAg, HbsAb, HgeAg, HbeAb, HBcore/ ΙgM, Anti HBV-DNA, HBV-DNA (PCR)

Ηπατίτιδα C:  Αντισώματα HCV (NA-NB), HCV-RNA (PCR)

PREDICT

Φιλανθρωπική Μουσική Εκδήλωση

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

 σας καλούμε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας στην Φιλανθρωπική μουσική εκδήλωση "Elena Kelessidi and Friends" για την στήριξη του Κέντρου Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης Γυναικών με Καρκίνο του Μαστού  “Έλλη Λαμπέτη” της Ελληνικής Εταιρείας Μαστολογίας, τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2011 ώρα 20.30 στο Αμφιθέατρο του Κολεγίου Αθηνών στο Π. Ψυχικό.

Η παρουσία σας θα μας δώσει μεγάλη χαρά και θα ενισχύσει τους σκοπούς της Εταιρείας μας και το έργο του Κέντρου Έλλη Λαμπέτη.

Θα σας περιμένουμε….

Προσκλήσεις προμηθευτείτε από την Σάββη Μάλλιου

ΤΗΛ: 6974639366/ 210 8252019/2102131940

Τα 10 δηλητηριώδη τρόφιμα που μας αρέσουν όταν τα τρώμε:

Μας αρέσει να τα τρώμε, αλλά υπάρχουν κίνδυνοι από την κατανάλωσή τους. Γνωρίστε τα, απολαύστε τα  και προφυλαχτείτε…
1. Cassava (Yuca)
H μανιόκα χρησιμοποιείται πολύ στην Νότια Αμερική. Είναι ένας ξύλινος θάμνος που τον συναντάμε εκτός από την Ν. Αμερική και στην Καραϊβική. Μπορεί να έχει είτε γλυκιά είτε πικρή γεύση ανάλογα με τον τρόπο παρασκευής. Επίσης και η μυρωδιά μπορεί να διαφέρει, αναλόγως με το πόσες κυανογόνες γλυκόριζες θα χρησιμοποιηθούν, οι οποίες είναι στην πραγματικότητα, εξαιρετικά δηλητηριώδεις. Οι περισσότεροι το προτιμούν πικρό, δεδομένου ότι κρατά μακριά τα έντομα ή ακόμη και τα ζώα. Εάν η μανιόκα παρασκευαστεί με λάθος τρόπο μπορεί να γίνει θανάσιμη. Η δηλητηρίαση με μαμανιόκα, λόγω των υψηλών επιπέδων του κυανίου, είναι γνωστή ως Konzo. Το δηλητήριο προκαλεί μόνιμη παράλυση.

2. Pufferfish
Το ψάρι Pufferfish είναι το δεύτερο πιο δηλητηριώδες σπονδυλωτό στον κόσμο. Γνωστό και ως fugu όταν τρώγεται ως γεύμα, θεωρείτε λιχουδιά στην Κορέα καθώς επίσης και την Ιαπωνία. Εντούτοις, ορισμένα όργανα του ψαριού, όπως το συκώτι, είναι εξαιρετικά τοξικά, και μπορούν να επιφέρουν τον θάνατο. Το δηλητήριο στα ψάρια, γνωστό ως tetrodotoxin, μπορεί να προκαλέσει μούδιασμα, υψηλή πίεση, και παράλυση μυών, η οποία μπορεί να επιφέρει και τον θάνατο.

3. Μανιτάρια
Υπάρχουν περίπου 5000 τύποι μανιταριών μόνο στις ΗΠΑ και περίπου 100 από αυτά θεωρούνται τοξικά, ενώ λιγότερο από μια δωδεκάδα, είναι θανάσιμη. Δεδομένου ότι τα μανιτάρια είναι μύκητες και το γεγονός ότι υπάρχουν τόσα πολλά είδη, είναι δύσκολο να γνωρίζει κάποιος ποια είναι δηλητηριώδη. Συνήθως, λέγεται ότι οποιοδήποτε μανιτάρι βρίσκεται σε άγρια περιοχή, υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να είναι δηλητηριώδες. Ένας από τους πιο θανάσιμους τύπους δηλητηριώδης μανιταριών είναι το Alpha-amanitin, το οποίο προκαλεί εκτενείς ζημία στο συκώτι. Toadstools, είναι η επίσημη ονομασία για τα δηλητηριώδη μανιτάρια.

4. Κάσιους
Οι σπόροι των κάσιους μεγαλώνουν μέσα σε ένα κοχύλι, όπως μεγαλώνουν τα φρούτα. Κάθε παρτίδα με κάσιους, φέρει ένα έγγραφο που αναφέρει ότι τα κάσιους έχουν βράσει στον ατμό. Αυτό συμβαίνει γιατί τα ακατέργαστα κάσιους περιέχουν την ουσία urushiol, η οποίο είναι η ίδια χημική ουσία που βρίσκεται στον δηλητηριώδη κισσό. Εάν καταναλωθούν μεγάλες ποσότητες από ακατέργαστα κάσιους, μπορούν να επιφέρουν και τον θάνατο.

5. Τσίλι
Κάθε τσίλι, περιέχει μια χημική ουσία που ονομάζεται καψεϊνη. Η καψεϊνη είναι η αιτία που το τσίλι είναι πικάντικο και "καυτό". Φυσικά ένα τσίλι δεν θα σας βλάψει, αλλά εάν φάτε αρκετά, η καψεϊνη μπορεί να σας σκοτώσει. Η χημική ουσία είναι τόσο ισχυρή που χρησιμοποιείται ως διαλυτικό χρωμάτων και χρησιμοποιείται ακόμη και στο σπρέι πιπεριού. Στα καυτερότερα τσίλι, όπως τα habaneros, η καψαϊνη μπορεί να γίνει αισθητή στο δέρμα σας ακόμα και κατά τον τεμαχισμό τους.

6. Πατάτες
Ο μίσχος και τα φύλλα της πατάτας είναι τοξικά, αλλά ακόμη και η ίδια η πατάτα είναι τοξική. Εάν προσέξετε, μπορεί μερικές φορές να έχετε δει ένα πρασινωπό χρώμα γύρω από την πατάτα. Αυτό οφείλεται στο δηλητήριο glycoalkaloid. Είναι σπάνιο να πεθάνει κάποιος από πατάτα, αλλά όταν συμβαίνει είναι επειδή κατανάλωσε κάποιο είδος τσαγιού από φύλλα πατάτας. Ο θάνατος δεν έρχεται αμέσως. Οδηγεί συνήθως σε αδυναμία και έπειτα σε κώμα. Μην ανησυχείτε για το περιστασιακό πράσινο χρώμα στα τσιπ, αλλά μην καταναλώσετε πατάτες που έχουν πράσινη φλούδα ή έχουν φυτρώσει νεαροί βλαστοί.

7. Αμύγδαλα
Όπως ακριβώς και τα κάσιους, τα αμύγδαλα είναι εξαιρετικά δηλητηριώδη αν δεν βράσουν στον ατμό. Γενικά στα πικραμύγδαλα πρέπει να γίνει αυτή η διαδικασία προκειμένου να τα απαλλάξουμε από το δηλητήριο. Οι σπόροι είναι γεμάτοι κυάνιο, και σε πολλές χώρες είναι παράνομη η πώληση αν δεν έχουν υποστεί την κατάλληλη επεξεργασία.

8. Κεράσια
Εάν έχετε φάει κουκούτσι από κεράσι ή έστω το κρατήσατε στο στόμα σας, παίζοντας μ’ αυτό, πιθανό εισήχθη υδροκυάνιο στο σώμα σας. Εάν ένας σπόρος κερασιών μασιέται, συνθλίβεται, ή σπάει, παράγει αυτόματα υδροκυάνιο. Τα συμπτώματα της ήπιας δηλητηρίασης περιλαμβάνουν πονοκέφαλο, ίλιγγο, σύγχυση, και έμετο. Μεγαλύτερες δόσεις μπορούν να οδηγήσουν σε δυσκολία στην αναπνοή, αυξημένη πίεση αίματος, ταχυκαρδία και να προκαλέσει ζημιά στα νεφρά. Σε μεγάλες ποσότητες, μπορεί να δημιουργήσει σπασμούς, κώμα, ακόμα και θάνατο.

9. Μήλα
Τα μήλα, όπως και αρκετά ακόμα φρούτα, περιέχουν κυάνιο αλλά δεν είναι σε υψηλά επίπεδα. Το κυάνιο δεν βρίσκεται στην σάρκα του φρούτου, αλλά στα σπόρια του. Βέβαια, ακόμα και εάν φάτε όλα τα σπόρια σε ένα μήλο, δεν θα σας σκοτώσει, αλλά είναι κάτι που δεν συνιστάται. Εάν καταναλώσετε αρκετούς σπόρους μήλων, μπορεί να σας δημιουργήσουν προβλήματα στην πίεση, το στομάχι και την αναπνοή σε ήπια μορφή.

10. Ντομάτες
Όσο παράξενο και εάν σας φαίνεται, οι ντομάτες είναι δηλητηριώδεις. Αν και οι ίδιες δεν περιέχουν το δηλητήριο, ο μίσχος, καθώς επίσης και τα φύλλα, περιέχουν μια χημική ουσία γνωστή ως glycoalkaloid. Τα πιο υψηλά επίπεδα αυτής της ουσίας βρίσκονται στις άγριες ντομάτες. Αυτή η χημική ουσία είναι γνωστή για τις στομαχικές διαταραχές και την νευρικότητα που προκαλεί. Τα φύλλα και ο μίσχος μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο μαγείρεμα για τη γεύση, αλλά πρέπει να αφαιρεθούν μετά το μαγείρεμα. Αυτή η χημική ουσία είναι τόσο ισχυρή, που χρησιμοποιείται σε παρασιτοκτόνα.

PREDICT

Η κατά BIRADS κατηγοριοποίηση των απεικονιστικών ευρημάτων του μαστού

Ψηφιακή Μαστογραφία

Το ολλανδικό Ινστιτούτο για την Βελτίωση της Υγείας (CBO) χρησιμοποιεί το Breast Imaging Reporting Data System (BI-RADS) για την απεικόνιση του μαστού.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ
 

Γράφει η
Μάλλιου Σαββούλα MD, PhD
Παθολόγος – Ο γκολόγος
Γενικός Γραμματέας της  Ελληνικής Μαστολογικής Εταιρείας

Η ταξινόμηση των απεικονιστικών ευρημάτων του μαστού με βάση τον κώδικα BI-RADS στην μαστογραφία, στο υπερηχογράφημα και στη μαγνητική τομογραφία, ενοποίησε τον τρόπο επικοινωνίας των ιατρικών ειδικοτήτων που ασχολούνται με το αντικείμενο του μαστού. Έτσι, αναλόγως των ενδείξεων, από το σύνολο των εξετάσεων αυτών προκύπτει η σωστότερη αντιμετώπιση των αλλοιώσεων του μαζικού αδένα.
Το Breast Imaging Reporting Data System (BI-RADS) διασφαλίζει την ποιότητα των εκθέσεων της μαστογραφίας, μειώνει την σύγχυση στην ερμηνεία των απεικονιστικών ευρημάτων του μαστού και διευκολύνει την παρακολούθηση των αποτελεσμάτων.
 

Κατηγορίες και κατευθυντήριες γραμμές
Το σύστημα αναφοράς έχει σχεδιαστεί για να παρέχει μια οργανωμένη προσέγγιση στην ερμηνεία των εικόνων και της υποβολής των εκθέσεων
1. Περιγραφή της ένδειξης για τη μελέτη.
2. Περιγραφή της σύνθεσης του μαστού.
3. Περιγραφή κάθε σημαντικού ευρήματος.
4. Σύγκριση με προηγούμενες μελέτες.
5. Ταξινόμηση σε μια τελική κατηγορία αξιολόγησης.
6. Παροχή συστάσεων για τη διαχείριση των ασθενών.
-Στη αρχή γίνεται η περιγραφή της ένδειξης για τη μελέτη, με ειδική ορολογία.
-Μετά γίνεται περιγραφή της σύνθεσης του μαστού.
«Μάζα» είναι μια χωροκατακτητική βλάβη που εμφανίζεται σε δύο διαφορετικές προβολές. Αν μια βλάβη βλέπει σε μία μόνο προβολή, θα πρέπει να ονομάζεται "Πυκνότητα".
-Οριοθετείται η μάζα
Σαφώς καθορισμένη: Τα όρια είναι καλά οριοθετημένα με μια απότομη μετάβαση από την βλάβη στους γύρω ιστούς.
Δυσδιάκριτα όρια: Ο μη καθορισμός των ορίων προκαλεί ανησυχία για διήθηση από τη βλάβη και αυτό δεν είναι πιθανό να οφείλεται σε φυσιολογικό ιστό του μαστού.
Ακαθόριστα όρια: Η βλάβη χαρακτηρίζεται με γραμμές που αρχίζουν από τα όρια της μάζας (ακτινωτά).
-Ένα ογκίδιο χαρακτηρίζεται ως προς την μορφολογία και την υφή από το υπερηχογράφημα και ως προς τον τρόπο πρόσληψης της παραμαγνητικής ουσίας από τη μαγνητική τομογραφία.
-Προσδιορίζεται η τυχόν διαταραχή της αρχιτεκτονικής του μαστού. Η κανονική αρχιτεκτονική είναι παραμορφωμένη χωρίς να υπάρχει μάζα ορατή. Αυτό περιλαμβάνει διάφορα στοιχεία που αρχίζουν από ένα σημείο και εστιακή βλάβη ή διαταραχή του μαστικού παρεγχύματος.
-Εστιακή ασυμμετρία είναι μια πυκνότητα που δεν μπορεί να περιγραφεί με ακρίβεια χρησιμοποιώντας καθορισμένα σχήματα.

• Είναι ορατή η ασυμμετρία της πυκνότητας του ιστού με παρόμοια μορφή σε δύο όψεις, αλλά απουσιάζουν τελείως τα όρια και δεν είναι ορατή μια μάζα.
• Θα μπορούσε να αποτελέσει μια εστία φυσιολογικού μαστού, αλλά η έλλειψη συγκεκριμένων καλοηθών χαρακτηριστικών μπορεί να απαιτούν περαιτέρω αξιολόγηση.
• Πρόσθετες μορφές απεικόνισης μπορεί να αποκαλύψουν την πραγματική μάζα ή σημαντική παραμόρφωση της αρχιτεκτονικής του μαστού. Λόγω της σύγχυσης του όρου μάζας με την πυκνότητα, ο όρος πυκνότητα έχει αντικατασταθεί με τον όρο ασυμμετρία.
• Η αρχιτεκτονική του μαζικού αδένα περιγράφεται με την μαστογραφία, ενώ η αιμοδυναμική συμπεριφορά και ο τρόπος κατανομής της παραμαγνητικής ουσίες θέτει ενδείξεις υποκείμενων αλλοιώσεων. 

Αποτιτανώσεις

Άμορφες ή ακαθόριστες αποτιτανώσεις: Αυτές έχουν συνήθως στρογγυλό σχήμα είναι αρκετά μικρές ή θολές στην όψη και μια πιο συγκεκριμένη ταξινόμηση της μορφολογίας τους δεν μπορεί να γίνει.
Παχιές και ετερογενείς αποτιτανώσεις: Είναι ακανόνιστες αποτιτανώσεις με διαφορετικά μεγέθη και σχήματα που είναι συνήθως μεγαλύτερες από 0,5 mm σε διάμετρο.
Λεπτές, πλειόμορφες ή διακλαδούμενες αποτιτανώσεις: Οι πλειόμορφες ασβεστώσεις είναι περισσότερο αισθητές από ότι οι άμορφές. Ποικίλλουν σε μέγεθος και σχήμα και είναι συνήθως μικρότερες από 0,5 mm.
Οι διακλαδούμενες ασβεστώσεις είναι λεπτές, ευθείες ή κυκλικές και μπορεί να είναι ασυνεχείς και μικρότερες από 0,5 mm.
Η εμφάνισή τους υποδηλώνει το γέμισμα του αυλού των μαζικών αγωγών.
Καλοήθεις αποτιτανώσεις: Οι καλοήθεις αποτιτανώσεις είναι συνήθως μεγαλύτερες από τις αποτιτανώσεις που σχετίζονται με κακοήθεια. Συνήθως είναι πιο παχιές, συχνά στρογγυλές με ομαλά όρια.
Οι μικροαποτιτανώσεις χαρακτηρίζονται ως προς την μορφολογία και την κατανομή από τη μαστογραφία, ενώ η περιοχή των μικροαποτιτανώσεων χαρακτηρίζεται από την αιμοδυναμική συμπεριφορά, αλλά και τον τρόπο πρόσληψης της παραμαγνητικής ουσίας με τη μαγνητική τομογραφία.
 

Όταν γίνεται η περιγραφή μίας ανωμαλίας (μάζα, αρχιτεκτονική παραμόρφωση, εστιακή ασυμμετρία ή αποτιτανώσεις), πρέπει πάντα να γίνεται χρήση του πρότυπου περιγραφής BI-RADS και να αναφέρεται το μέγεθος της βλάβης και η τοποθεσία.

Κατηγορίες Αξιολόγησης
Η αρνητική διαγνωστική εξέταση είναι αυτή που είναι αρνητική, με καλοήθη ή μάλλον καλοήθη διαπίστωση (BI-RADS 1, 2 ή 3).
Σε BI-RADS 3 ο ακτινολόγος προτιμά να πιστοποιήσει τη σταθερότητα της βλάβης με τη συχνή παρακολούθηση. Κατά την αξιολόγηση της BI-RADS 3 η πιθανότητα κακοήθειας των βλαβών θα πρέπει να είναι < 2%.
Μια θετική διαγνωστική εξέταση είναι αυτή που απαιτεί βιοψία (BI-RADS 4 και 5).
Σε BI-RADS 4, ο ακτινολόγος πρέπει να παροτρύνει για βιοψία (2-95% πιθανότητα κακοήθειας).
Σε BI-RADS 5 η πιθανότητα κακοήθειας θα πρέπει να είναι > 95%.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ BI-RADS
0=Ανάγκη για επιπρόσθετη απεικονιστική εκτίμηση ή χρήση των προηγούμενων μαστογραφιών για σύγκριση
1=Αρνητική, δεν υπάρχει κανένα σχόλιο
2=Καλοήθη ευρήματα
3=Πιθανώς καλοήθη ευρήματα, η πιθανότητα κακοήθειας των βλαβών είναι < 2%.Προτείνεται συχνή παρακολούθηση
4=Ύποπτη ανωμαλία (2-95% πιθανότητα κακοήθειας). Θα πρέπει να προτείνεται βιοψία
5=Μεγάλη πιθανότητα για κακοήθεια > 95%. Πρέπει αμέσως να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα
6=Γνωστή βιοψία με αποδεδειγμένη κακοήθεια

BI-RADS 0
Χρειάζονται επιπρόσθετες τομές ή μέθοδοι απεικόνισης ή σύγκριση με προηγούμενες μαστογραφίες :
Το BI-RADS 0 χρησιμοποιείται όταν απαιτείται η περαιτέρω αξιολόγηση απεικόνισης (π.χ. με πρόσθετες όψεις ή υπερηχογράφημα) ή κρίνεται η σύγκριση με προηγούμενες μαστογραφίες. Όταν ολοκληρωθούν οι συμπληρωματικές μελέτες απεικόνισης, γίνεται η τελική αξιολόγηση. Καλό είναι να αποφεύγεται αυτή η κατηγορία κάνοντας επιπλέον απεικονίσεις ή αυτόματη σύγκριση με προηγούμενες μαστογραφίες πριν από την υποβολή των εκθέσεων. Γι΄αυτό οι παλιές μαστογραφίες πρέπει να δίνονται πριν την έναρξη της εξέτασης για σύγκριση.

BI-RADS 1
Αρνητικό:
Δεν υπάρχει κανένα σχόλιο. Οι μαστοί είναι συμμετρικοί, δεν υπάρχουν ογκίδια, αρχιτεκτονική παραμόρφωση ή ύποπτες ασβεστώσεις.

BI-RADS 2
Καλοήθης Διαπίστωση:
Όπως και στο BI-RADS 1, αυτή είναι μια φυσιολογική αξιολόγηση, αλλά εδώ, ο ακτινολόγος περιγράφει μια καλοήθη διαπίστωση στην έκθεση μαστογραφίας. Ινοκυστική μαστοπάθεια, ασβεστοποιημένα ινοαδενώματα, πολλαπλές ασβεστώσεις εκκριτικού τύπου, κύστεις, λιπώματα, και αυτά με μικτή πυκνότητα, τα αμαρτώματα όλα αυτά έχουν χαρακτηριστικά καλοήθους εμφάνισης.
Ο διαγνώστης μπορεί επίσης να περιγράψει ενδομαστικούς λεμφαδένες, αγγειακές αποτιτανώσεις, εμφυτεύματα ή αρχιτεκτονική παραμόρφωση σαφώς από προηγούμενη χειρουργική επέμβαση, ενώ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις κακοήθειας.

BI-RADS 3
Πιθανώς Καλοήθεις Βλάβες: Προτείνεται συχνή παρακολούθηση
Οι βλάβες που περιγράφονται σε αυτή την κατηγορία θα πρέπει να έχουν λιγότερο από 2% κίνδυνο κακοήθειας. Ο ακτινολόγος θα προτιμήσει να πιστοποιήσει τη σταθερότητα των βλαβών με τη συχνή παρακολούθηση.
Οι βλάβες που τοποθετούνται σε αυτή την κατηγορία είναι:
• Οι αψηλάφητες και γίνεται οριοθέτηση της μάζας οριοθετείται μάζα από μια μαστογραφία αναφοράς (εκτός εάν μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι μια κύστη, ένας ενδομαστικός λεμφαδένας ή άλλο καλοήθες εύρημα)

• Εστιακή ασυμμετρία που γίνεται λιγότερο πυκνή με την εστίαση στο σημείο της βλάβης
• Σύμπλεγμα από στικτές αποτιτανώσεις
Η αρχική συχνή παρακολούθηση είναι μια μαστογραφία στους 6 μήνες, μετά στους 12 μήνες και μετά στους 24 μήνες μετά την αρχική εξέταση. Αν τα ευρήματα δεν δείξουν καμία αλλαγή στη συνέχεια, η τελική εκτίμηση αλλάζει σε BI-RADS 2 καλοήθης και δεν απαιτείται περαιτέρω παρακολούθηση. Εάν μια BI-RADS 3 βλάβη εμφανίσει οποιαδήποτε αλλαγή κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, και αλλάξει σε μια BI-RADS 4 ή 5 και τότε κατάλληλα μέτρα πρέπει να ληφθούν.

BI-RADS 4
Ύποπτες ανωμαλίες: Βιοψία μπορεί να απαιτείται
Το BI-RADS 4 είναι αποκλειστικά για ευρήματα που δεν έχουν την κλασική εμφάνιση της κακοήθειας, αλλά έχουν ένα ευρύ φάσμα πιθανότητας κακοήθειας (2 - 95%).
Με την υποδιαίρεση της κατηγορίας 4 σε 4α, 4β και 4γ, μπορεί να εκτιμηθεί η σχετική πιθανότητα για κακοήθεια, ώστε ο ασθενής και ο γιατρός να μπορούν να λάβουν τεκμηριωμένη απόφαση για την τελική πορεία της περαιτέρω αντιμετώπισης.

BI-RADS 5
Ενδεικτική κακοήθειας: Κατάλληλα μέτρα πρέπει να ληφθούν
Το BI-RADS 5 πρέπει να επιφυλάσσεται για τα ευρήματα του καρκίνου του μαστού, με > 95% πιθανότητα κακοήθειας.
Μια ακανόνιστη μάζα υψηλής πυκνότητας, μια τμηματική ή γραμμική διάταξη ακανόνιστου όγκου με γραμμικές αποτιτανώσεις ή άτυπη μάζα με πλειόμορφες αποτιτανώσεις είναι παραδείγματα των βλαβών που θα πρέπει να τοποθετούνται στην BI-RADS 5. Το BI-RADS 5 περιλαμβάνει βλάβες για τις οποίες χειρουργική εξαίρεση θα μπορούσε να γίνει χωρίς προκαταρκτική βιοψία.
Ωστόσο, σύμφωνα με τα νέα δεδομένα και την ορθή διαχείριση των ασθενών απαιτείται η βιοψία πριν το χειρουργείο για την αναγνώριση της ταυτότητας του όγκου και την εξατομικευμένη αντιμετώπιση των ασθενών. Άλλωστε οι νέες μικροεπεμβατικές και αναίμακτες απεικονιστικές τεχνικές βιοψίας, οδήγησαν στην ορθότερη αντιμετώπιση των ευρημάτων και τη σωστότερη διαχείρηση των εξεταζομένων.

BI-RADS 6
Γνωστή Αποδεδειγμένη Βιοψία με Κακοήθεια: Κατάλληλα μέτρα πρέπει να ληφθούν
Το BI-RADS 6 προορίζεται για τις βλάβες που εντοπίζονται στη μελέτη απεικόνισης με βιοψία που αποδεικνύει την κακοήθεια, πριν από την οριστική θεραπεία.
Η κατηγορία αυτή προστέθηκε, επειδή μερικές φορές οι ασθενείς μπορεί να λάβουν προεγχειρητική χημειοθεραπεία, οπότε ο όγκος μπορεί να μικρύνει ή ακόμη και να μην είναι απεικονιστικά ορατός μετά την χημειοθεραπεία.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. BI-RADS Tutorial. Tutorial by G. Pfarl, MD & T.H. Helbich, MD, Department of Radiology, University of Vienna.
2. BI-RADS Lexicon for US and Mammography: Interobserver Variability and Positive Predictive Value by E. Lazarus, M. B. Mainiero, B. Schepps, S. L. Koelliker, and L. S. Livingston
Radiology, May 1, 2006; 239(2): 385 - 391.
3. Breast Imaging Reporting and Data System, Inter- and Intraobserver Variability in Feature Analysis and Final Assessment by Wendie A. Berg et al Department of Radiology, University of Maryland School of Medicine, 22 S. Greene St., Baltimore, AJR 2000; 174:1769-1777
4. Breast Imaging Reporting and Data System® (BI-RADS®) Atlas. The Breast Imaging Reporting and Data System® (BI-RADS®) Atlas is a quality assurance guide to standardize breast-imaging reporting and to facilitate outcome monitoring.
5. Schnall, Radiology 2006: International breast MRI consortium study (995 mammography)
6. Fishman, Radiology 2003

Θυρεοειδίτιδες

Ο όρος θυρεοειδίτιδα αναφέρεται στην διήθηση του αδένος από φλεγμονώδη κύτταρα, προερχόμενα από διάφορες μολυσματικές ή φλεγμονώδεις νόσους.
Η φλεγμονή του θυρεοειδούς μπορεί να είναι εντοπισμένη στον αδένα ή να είναι μέρος πολυσυστηματικής εξεργασίας. Μπορεί να οξεία και αυτοπεριοριζόμενη ή χρόνια και εξελικτική.
1) Αυτοάνοση Θυρεοειδίτιδα
Είναι ένα σύνολο από καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη κυκλοφορούντων αντισωμάτων έναντι του θυρεοειδούς και κυττάρων ικανών να αντιδρούν με ορισμένα θυρεοειδικά στοιχεία.  Σ’ αυτές τι καταστάσεις ανήκει και η θυρεοειδίτιδα Hashimoto. Πρόκειται για την πιο κοινή μορφή και συνήθως χαρακτηρίζεται από αύξηση του μεγέθους του αδένα, με ή χωρίς πόνο και αίσθημα τάσεως. Είναι πιο συνηθισμένη στις γυναίκες και περιστασιακά προκαλεί δυσφαγία.
Θεραπευτικά δίνονται θυρεοειδικές ορμόνες. Βιοψία δια βελόνης είναι χρήσιμη για την επιβεβαίωση της διαγνώσεως.
Χειρουργική αντιμετώπιση επιφυλάσσεται σε περιπτώσεις υποψίας κακοήθειας, πιεστικών φαινομένων και για κοσμητικούς λόγους.

2) Υποξεία θυρεοειδίτιδα
Είναι μια μη μικροβιακή πάθηση που χαρακτηρίζεται από οίδημα του αδένος, πόνο στο κεφάλι  και το στήθος, πυρετό, αδιαθεσία, αδυναμία, αίσθημα παλμών και απώλεια βάρους. Είναι ενδεχόμενο κάποιοι ασθενείς να μην παρουσιάζουν πόνο, οπότε θα πρέπει να γίνει διάκριση από τη νόσο του Graves. Οι ορμόνες είναι φυσιολογικές ή αυξημένες και η πρόσληψη ραδιοφαρμάκου απούσα ή πολύ χαμηλή. Αυξημένη βρίσκεται, σχεδόν πάντα, η ΤΚΕ και η γ-σφαιρίνη.
Η νόσος είναι συνήθως αυτοπεριοριζόμενη ενώ τα συμπτώματα ανακουφίζονται με ασπιρίνη και κορτικοστεροειδή.

3) Θυρεοειδίτιδα Riedel
Είναι σπάνια κατάσταση και παρουσιάζεται σαν σκληρή μάζα στην περιοχή του αδένα με εκσεσημασμένη ίνωση και χρόνια φλεγμονή γύρω και μέσα στον αδένα. Αναπτύσσονται έτσι πιεστικά φαινόμενα στην τραχεία. Συνήθως υπάρχει υποθυρεοειδισμός.
Η χειρουργική αντιμετώπιση απαιτείται για την αντιμετώπιση αποφρακτικών φαινομένων της τραχείας και του οισοφάγου.

4) Οξεία πυώδης θυρεοειδίτιδα
Δεν είναι συχνή και παρουσιάζεται ξαφνικά με πόνο στον τράχηλο, δυσκολία και πόνο στην κατάποση, πυρετό και ρίγος. Υπεύθυνοι είναι διάφοροι μικροοργανισμοί (στρεπτόκοκκοι, σταφυλόκοκκοι, πνευμονιόκοκκοι κ.ά.). Απαιτείται χειρουργικός καθαρισμός και παροχέτευση της περιοχής.

PREDICT